BİLİNMEZ EVREN

Hangi evrendeyiz böyle?

Hangi gökyüzü bu?

Bilinmez bir evrendeyiz, gökyüzüne bakıp nefes almamız gerekirken nefes keser oldu.

Gökyüzüne kaldırdığımız da kafamızı can acıtır, boğaz düğümler oldu.

Ne gündüz değişti bu durum ne de gece.

Gece baktığımız da gökyüzüne tek yıldız kalmaz oldu bu evrende.

İç açıcı olması gerekirken daralttı en derin ve ince yerinden.

Sanki biliyordu bu evren yaptıklarımızı, yaşadıklarımızı ve yaşattıklarımızı..

Yaşadık bütün dertleri en baştan sar başa.

Güzel bir günün ardından tek kaldığımızda anladık hepsinin sahte olduğunu.

Gülüp eğlendik fakat yastığa koyduğumuzda kafamızı anladık gerçekten gülmediğimizi, gülemediğimizi..

Evrenin bir işaretiydi sanki bu bağırıp çağırıyordu bize duymadık belki de duymak istemedik.

Her şeyin en güzeline, en iyisine inandırdık kendimizi

sonunda ne olacağını bile bile..

Yanlışı ayıklarken hayatımızdan doğrular kaynadı araya

Doğruları yanlış gördük ya da görmek istedik.

Evren gösterdi ısrarla yanlışı bize

Kapattık gözlerimizi sımsıkı görmek istemedik.

Kandırdık belki de kaç kere kendimizi.

İnsanlar girip çıktı hayatlarımıza

Sonunu bilmeden sonu yokmuşçasına yaşadık günleri

Günler sanki ömürden geçmiyormuşçasına..

Bir ömre sığdır dedi evren her şeyi

Biz ömrümüzü heba ettik bu yolda.

Evren yaşa, gül doğruyu bul dedi.

Biz sarıldık tüm yanlışlara doğru sanırcasına..

Evren güldü sonunda her şeyi üstüne atarak

Biz kaldık öylece sessiz sedasız.

Kaldırdık kafamızı göğe, nefes vermesi gerekirken kesti tüm nefesimizi.

Sonra evrene attık tüm suçu bizler yaşamamış gibi.

Ağızlarda dolandı o cümleler her konuşma arasında;

"Evrenin bir oyunu bu" diye.

Her zaman ki gibi seçtik kolay olanı.

Suçlanacak birini, her daim olduğu gibi.

25.05.22.15:18