DERİNLERDEN

İçimde ne yaptığını bilmeyen ve yolunu kaybetmiş küçük bir çocuğun var bir taraftan. Yolunu bulmaya çalışıyor gözleri dolu dolu fakat ne yol biliyor ne insan.

Saatlerce yürümüş, yorulmuş artık küçük bedeni, dinlenecek yer arıyor ama kimseye de güvenemiyor. Bir yandan evini arıyor ama ne evini bulabiliyor ne de kendini.

İlerlemek istiyor etraf buz üşümüş minik elleri. Durmak bilmeden ilerlemek istiyor düşüyor çünkü bulamamış zamanında yolunu unutmuş artık her şeyi zamanla.

Dizleri yara bere, ruhu sancıyor, içi yanıyor fakat ne merhem oluyor ne merhem buluyor çünkü uzaklaşmış herkesten korkuyor yaklaşamıyor insanlara.

İçimde ölü bir bedenin ruhu da var bir taraftan. Bedenin ne sesi var ne de hali kırılmış her bir zerresi yen'i içinde kalmış. Duyurmak istiyor sesini fakat sesi çıkmıyor çığlıkları içinde yankılanıyor ölü bedenin ve geçmiş zamanla iş işten her şey olup çoktan bitmiş. Kalbi kan pompalamıyor artık dondurmuş saklamış zamanla herkesten. Yeri geliyor gülüyor o beden eğleniyor fakat farkında ölü olduğunun ve her şeyin. Öğrenmiş zamanla gülüşlerin sahtesini bile..

Köşede unutulmuş bir çiçeğin boyun bükmesi var içimde. Susamış suya muhtaç, fakat kenarda bırakılıp unutulmuş. Geçiyorlar yanından fark etmiyorlar artık. Ölüyor zamanla görmüyorlar ve boynu bükülmüş zamanla, ne kadar dik durmaya çalışsa da dökülmüş yaprakları ve ruhu bedenine yansımış bükülmüş boynu.

10.06.22 02:02