FARKLILIK

Aklından bir ton kelime geçerken hiçbirinin birbirine çarpmaması ne tuhaf. İçinden bir ton kelime geçerken ağzından hiçbirinin dökülmemesi.

Topluluk içinde gelen yalnızlık duygusu, mutluyken bir andan gelen iç burkulması.

Bazı taşların yerine oturmaması, birçok şey yapma fikri fakat yapamama çaresizliği.

Ne eksik? Bir insan mı? Ekonomi? Cesaret? Sevgi?

Toplum ne kadar güzel kazımış iliklerimize bazı şeylerin eksikliğini hissetme duygusunu..

Kabul edilmeyen onaylanma duygusu ne güzel de işlenmiş beynimize.

Tek başına bir birey gibi hissedememe, kendine yetememe.

Ne zaman öğretildi bunlar biz farkında olmadan?

Nasıl kabul ettik ve uyguladık bunları?

Nerde kaldı farklılıklarımız? Nerde bizi biz yapan özellikler?

Ah pardon farklılık tuhaf olandı değil mi?

Herkes gibi olmayan dışlanıyordu sorgusuz sualsiz.

Kimseye sorulmadı neden böylesin diye, sadece itildi toplum tarafından.

O kadar alışıldı ki sıradanlığa herkes gibi olmaya monotonluğa.

Kaçınız nasılsın sorusuna gerçekten cevap veriyor?

Kaçınız çekinmeden birine derdini anlatabiliyor?

Ya da kaçınız karşındakinin gerçekten nasıl olduğunu merak ediyor?

Yalnızlığı, mutsuzluğu, sıradanlığı işlediler içlerimize ilmek ilmek.

Kimse sormadı neden diye.. Kabul ettik sorgulamadan, belki de anlamadan.

Duygusuzluk aktarıldı beyinlerimize.

Suratları gülen maskelerimizi taktık her gün usanmadan. Sorgulanmadı neden diye kabul edildi..

Aynanın karşısına geçip sorma vakti gelmedi mi?

22.04.2022.23:20